domingo, 7 de junho de 2009

Partido Pirata: Vitória! [Update 2]

------
Propaganda
-------

O Partido Pirata Sueco levou duas cadeiras (uma cadeira atual e, caso o Tratado de Lisboa seja aprovado, duas), com 7,1% dos votos e aprox. 200 mil votos e, na Alemanha, o Partido Pirata Local conseguiu 1% dos votos, não foi suficiente para o Parlamento mas ainda assim foi uma votação expressiva.

Via TorrentFreak:

Pirate Party Wins and Enters The European Parliament

Written by Ernesto on June 07, 2009

The Pirate Party has won a huge victory in the Swedish elections and is marching on to Brussels. After months of campaigning against well established parties, the Pirate Party has gathered enough votes to be guaranteed a seat in the European Parliament.

When the Swedish Pirate Party was founded in early 2006, the majority of the mainstream press were skeptical, with some simply laughing it away. But they were wrong to dismiss this political movement out of hand. Today, the Pirate Party accomplished what some believed to be the impossible, by securing a seat in the European Parliament.

With 99.9% of the districts counted the Pirates have 7.1 percent of the votes, beating several established parties. This means that the Pirate Party will get at least one, but most likely two of the 18 (+2) available seats Sweden has at the European Parliament.

When we asked Pirate Party leader Rick Falkvinge about the outcome, he told TorrentFreak: “We’ve felt the wind blow in our sails. We’ve seen the polls prior to the election. But to stand here, today, and see the figures coming up on that screen… What do you want me to say? I’ll say anything”

“Together, we have today changed the landscape of European politics. No matter how this night ends, we have changed it,” Falkvinge said. “This feels wonderful. The citizens have understood it’s time to make a difference. The older politicians have taken apart young peoples’ lifestyle, bit by bit. We do not accept that the authorities’ mass-surveillance,” he added.

Rick Falkvinge celebrating tonight’s election win

pirate party vistory

The turnout at the elections is 43 percent, a little higher than the at the 2004 elections. This would mean that roughly 200,000 Swedes have voted for the Pirate Party. This is a huge increase compared to the national elections of 2006 where the party got 34,918 votes.

Both national and international press have gathered in Stockholm where the Pirate Party is celebrating its landmark victory.

Falkvinge answering questions

pirate party vistory

At least partially, The Pirate Party puts its increased popularity down to harsh copyright laws and the recent conviction of the people behind The Pirate Bay. After the Pirate Bay verdict, Pirate Party membership more than tripled and they now have over 48,000 registered members, more than the total number of votes they received in 2006.

With their presence in Brussels, the Pirate Party hopes to reduce the abuses of power and copyright at the hands of the entertainment industries, and make those activities illegal instead. On the other hand they hope to legalize file-sharing for personal use.

Arrrr

pirate party vistory

“It’s great fun to be a pirate right now”, Christian Engström, Vice Chairman of the Pirate Party told the press when he arrived.

Update: Sweden has 20 seats, but until the Lisbon treaty passes only 18 with voting rights. This means that the Pirate Party will have 2 seats.

Update: In Germany the Pirate Party got approximately 1 percent of the votes, not enough for a seat in the European Parliament. Andreas Popp, lead candidate for the German Pirate Party is pleased and told TorrentFreak: “This was the first time, we ran for the European elections. And although many voters have hardly known us, we got a great result. This shows, that many citizens identify themselves with our goals. I want to thank all people who supported us, we could not have done that without them. We have fulfilled our minimal goal of 0,5%. Now we can start up for real!”

-----------------------------------

Update 1:

Via TorrentFreak:

How Pirates Shook European Politics

Written by Ernesto on June 08, 2009

With 7.1 percent of the vote, the Swedish Pirate Party has shocked its critics and secured a seat in the European Parliament. The Pirates received more votes from those under 30 than any other party in the European elections yesterday, and this was celebrated with pints of rum and loads of pirate chants.

pirate partyLate Sunday night, Swedish Prime Minister Fredrik Reinfeldt congratulated the Pirate Party on their unprecedented win at the European elections.

The Pirate Party is seen a serious competitor in Swedish politics now, a fact underscored by the Prime Minister who said that his own party will formulate a clear policy regarding net integrity and copyright issues in preparation for the Swedish national elections in September 2010.

A few hours earlier, the party dinner had come to a close with volunteers and members singing “The Broadband Hymn”. They had fittingly gathered at the Royal Institute of Technology in Stockholm, and as Swedish TV published the exit polls results indicating that the Pirate Party would get around 7% of the votes, wild cheers broke out. Party leader Rick Falkvinge took to the stage.

“Together we have today re-shaped the political map in Europe,” he said. “Right now, Europe is watching what is happening here and politicians everywhere are scrambling to understand our issues. They now know that the party that has information-political perspectives can win many votes.”

And yes, it did. 214,313 of them in Sweden on Sunday. 7.1 percent of the vote and a guarantee of at least one seat in the European Parliament.

The Pirate Party was the most popular party among voters under 30 years of age. Taking into account that Prime Minister Fredrik Reinfeldt’s Moderate Party is the most popular party among voters over 65 years of age, one can understand why Reinfeldt later in the evening said he will sit down with the Moderate Youth leader Niklas Wykman - a critic of the surveillance legislation and anti-filesharing laws - to discuss Internet issues.

“We’ll share files in Brussels!” a young man shouted as he ran to the bar at election night. Meanwhile, journalists from all over Europe who had flown in to cover the unique occasion tried to get their piece of party leader Rick Falkvinge and vice chairman Christian Engström.

Rick Falkvinge and Christian Engström

pirate party vistory

The latter, who will probably take the party’s seat in the EU parliament, held a short speech in which he thanked all the volunteers. The Pirate Party stays true to its net-roots and has no formal organization. Anyone who thinks he or she can contribute is welcome to do so simply by posting on the forum and going out and doing it. No formal decisions on campaigning are taken and the thousands of party ballots have been distributed to voting centers simply by someone living close and wanting to play their part.

“It’s amazing that it worked. I never thought it would,” Engström joked.

A journalist from Swedish radio broke into the celebrations with a question for party founder Rick Falkvinge on how he felt. With champagne in his hand and pride in his eyes, he just smiled: “How does it feel to write history? It feels pretty damn good.”

Today, after a night spent drinking rum and chanting seafarer standards, the pirates woke up finding themselves on the front pages of the Swedish newspapers. Pirates waving Jolly Rogers. Pirates taking celebratory late night dips in fountains. Pirates laughing. Pirates hugging. And there is consensus among the op-eds and political pundits on how it could happen: Enthusiasm paid off.

The two large parties in Sweden, the Social Democrats and the Moderate Party, are heavily criticized because of their lack of engagement in the European. Meanwhile, the Green Party (which also had a great election with 10.9%) and the Pirate Party positioned themselves on their respective expert issues and built a lot of support from the base.

When the EU parliament meets after summer, there will be at least one pirate in the midst of European parliament. If the Lisbon treaty is voted through, there can be two. It may not seem a lot in order to make a difference, but as a blogger put it: One pirate can hijack a whole ship.

------------------------

Update 2:

Curioso nesta notícia do Estadão é o comentário de que o Partido tem apenas uma causa. Lastimável o desconhecimento completo da grande mídia do que cerca a questão da liberdade e neutralidade da internet, que engloba não só a internet em si como a mais básica noção de liberdade civil e respeito à dignidade humana e à privacidade.

O Partido Pirata Sueco não se limita a defender a "pirataria" e o direito a baixar livremente material fonográfico e afins, defende também a liberdade plena dos indivíduos, seja na internet ou na "vida real", defende a privacidade, a liberdade, a inviolabilidade da pessoa humana, enfim, os Direitos Humanos como um todo.

Ainda além da internet, o Partido se situação na defesa da quebra das arcaicas leis de Copyright, buscando soluções alternativas e abertas possibilitando ainda uma maior troca cultural, um maior acesso à cultura por parte da população. Através da quebra do Copyright e da reformulação de suas bases dá-se preferência ao acesso universal à cultura, acesso irrestrito ao que é produzido no mundo, seja na música, no cinema, na literatura e etc. busca-se uma universalização do direito à cultura, ao entretenimento e ao mesmo tempo força uma inovação, uma modernização da indústria e adaptação ao século XXI.

Via Estadão:

Partido pró-pirataria na web ganha vaga no Parlamento da UE

Legenda que luta pela desregulamentação dos direitos autorais e das patentes consegue 7,1% dos votos

Reuters

ESTOCOLMO - O Partido Pirata sueco, ecoando um coro de eleitores que desejam mais conteúdo livre na Internet, ganhou uma cadeira no parlamento europeu, mostraram os primeiros resultados confirmados nesta segunda-feira, 8. A legenda conseguiu 7,1% dos votos na Suécia no total de votos de toda a Europa, o suficiente para ganhar um único assento. O partido quer a desregulamentação dos direitos autorais, abolindo o sistema de patente e reduzindo a vigilância na web.

"Isto é fantástico", disse à Reuters o principal candidato do partido, Chrisitian Engstrom. "Isto mostra que há muitas pessoas que pensam que a integridade pessoal é importante e que importa que lidemos com a Internet e com a nova sociedade da informação da maneira certa."

Previamente um grupo obscuro de ativistas de causa única, o partido ganhou um salto na popularidade após a condenação de quatro homens em abril pela Pirate Bay, um dos maiores sites de compartilhamento de arquivos do mundo. Apesar dos nomes semelhantes, o partido e o site não têm nenhuma relação. O partido foi criado em 2006 e discutia uma eleição geral sueca aquele ano, mas recebeu menos de 1% dos votos.

Engstrom credita o sucesso do partido à simpatia de jovens eleitores. "Nós somos muito fortes entre aqueles que têm menos de 30 anos. Eles são quem entendem o melhor do novo mundo. E agora eles sinalizaram que não gostam de como os grandes partidos lidam com estas questões."

O Partido Pirata terá uma das 18 cadeiras da Suécia, entre os 785 assentos do parlamento. "Nós usaremos toda a nossa força para defender a integridade pessoal e nossos direitos civis", disse Engstrom.

------

Eleições Européias: Euskal Herria

------
Propaganda
-------

Fonte: Gara (PDF)

Na Espanha, o PP venceu. Por si só, esta notícia já seria triste e motivo para lamentos, ninguém pode conceber que os filhos do Franquismo ainda existam e sequer que ganhem uma eleição.

Tanto na França quanto na Espanha, a vitória foi da direita. Mariano Rajoy pôde comemorar sua primeira vitória sobre o PSOE e Sarkozy consolidou sua posição com a vitória de seu partido, a UMP.

Para os nacionalistas, nem tudo foi perdido, por um lado a Iniciativa internacionalista não logrou ganhar nenhuma cadeira, porém a mera participação de uma alternativa Abertzale - ou próxima dela - sem ilegalizações e a votação considerada excelente - quase 176 mil votos - foram um alento, deram uma grande força ao movimento nacionalista.

Análise de Arnaldo Otegi sobre a participação Abertzale ao Gara:

"Otegi: «No puede haber solución sin contar con la izquierda abertzale»

p008_f01_34375.jpg

Asier VELEZ DE MENDIZABAL | IRUÑEA

Un ambiente de alegría contenida por los resultados obtenidos en Euskal Herria dominaba ayer en la sede de la Peña Alegría Txantreana de Iruñea. Sobre todo por los obtenidos en Nafarroa, donde Iniciativa Internacionalista logró ser la tercera fuerza en el herrialde.

Arnaldo Otegi subió al estrado en torno a las 23.00, tras la intervención de la número dos al Parlamento europeo Doris Benegas. «Los datos dejan de manifiesto que no puede haber solución democrática sin contar con la izquierda abertzale», destacó ante las cerca de 300 personas que se acercaron hasta el punto elegido por II-SP para la noche electoral.

Mirando ya al futuro, aseguró que los resultados obtenidos hay que utilizarlos «para dar pasos y seguir adelante en favor de un escenario democrático para Euskal Herria», así como «implicar a agentes europeos en un nuevo proceso de negociación y diálogo».

En ese sentido, destacó la importancia de los buenos resultados logrados en Nafarroa, donde la lista liderada por Alfonso Sastre fue la tercera fuerza, y de ello concluyó que «no puede haber solución posible si no se cuenta con los cuatro territorios; no hay solución sin solución a Nafarroa».

Asimismo, y ya con vistas a la próximos comicios, afirmó que «nos veremos en las elecciones municipales y forales de 2011», donde afirmó que «no vamos a ir a ser la tercera fuerza, sino que vamos a ir a ganar».

Mensaje a Aralar

En su discurso, Arnaldo Otegi quiso mandar también un mensaje a Aralar, sobre el que destacó que «le hemos triplicado en votos». «Decían que la nueva izquierda abertzale había nacido en el país y que lograrían desbancarnos. Pues bien, el pueblo de Euskal Herria ha hablado y hemos conseguido triplicar en votos a quienes nos querían sustituir», declaró.

Quiso subrayar que en comparación tanto con las últimas europeas como las «fraudulentas» elecciones al Parlamento de Gasteiz ha sido la izquierda abertzale «la única que ha subido significativamente en Euskal Herria». «Repetían una y otra vez que la izquierda abertzale estaba perdiendo apoyos, pero cuando han dejado hablar al pueblo ha quedado demostrado que no es así», afirmó orgulloso.

Otegi hizo también una valoración de los resultados obtenidos por el resto de las fuerzas abertzales. Citó el bajón sustancial y sobre el PNV añadió que ha logrado «muy malos resultados». Destacó además otro dato: que la izquierda abertzale «está a apenas 60.000 votos del PNV en Hego Euskal Herria».

También valoró de manera positiva los resultados cosechados en Ipar Euskal Herria, donde ha habido «una mejoría notable» respecto a los últimos comicios europeos.

Doris Benegas, por su parte, consideró «un éxito» la mera participación de II-SP en los comicios en todo el Estado, tras las trabas del Gobierno del PSOE."

Do lado francês a plataforma Euskal Herriaren Alde não conseguiu muita coisa, apenas 5.602 votos, ou 0,55% dos votos na França. Mas ainda assim foi uma boa maneira de dar maior visibilidade à situação Basca.

Por outro lado a formação Europe Ecologie tornou-se a terceira força da França, ao conseguir 15,2% dos votos. Um caso curioso no País Basco Francês foi o segundo lugar alcançado pela plataforma de Jose Bové, a Europe Ecologie.

Como mostrei antes, aqui, a lista Europe Ecologie conta com a participação de alguns partidos nacionalistas e o apoio da EA.

"Apoiam a lista os partidos nacionalistas:

- Partiu di a Nazione Corsa (PNC), da Córsega;

- Abertzaleen Batasuna (AB), do País Basco;

- Partit Occitan (PO), do Languedoc-Occitania;

- Unvaniezh Demokratel Breizh - Union Democratique Bretonne (UDB-BHZ), da Bretanha;

A lista conta ainda com o apoio do Eusko Alkartasuna (EA)."

Mais sobre a votação da lista Europe Ecologie pode ser encontrado no Yahoo e L'Express.

"El resto del voto abertzale se fue a la candidatura de Jose Bové, la gran triunfadora de la noche, junto con la UMP. La lista de Europe Ecologie, en cuyo octavo puesto estaba la militante de AB Menane Oxandabaratz y que contaba con el apoyo también de EA, desplazó del segundo puesto al PS en el conjunto de Ipar Euskal Herria. Resulta evidente que se produjo un flujo de voto desde diferentes ámbitos hacia la candidatura de Bové, entre ellos de los propios socialistas. Este agrupamiento del sufragio en la candidatura ecologista hizo también que otras opciones de izquierda radical que partían con cierta expectativa, como el Nuevo Partido Anticapitalista, obtuvieran unos muy malos resultados."

Ainda sobre a presença Nacionalista na França, o candidato do PNB (PNV) conseguiu 4.138 votos.

Análise do Gara - excelente - sobre a participação Abertzale:

"Elecciones al Parlamento Europeo

La izquierda abertzale es la única fuerza que sube en unos comicios ganados por los partidos estatales

En un ambiente de general indiferencia con aumento de la abstención, la izquierda abertzale es la única fuerza que sube en votos para aparecer como la indiscutible referencia del independentismo vasco. Pese a no lograr llevar a Alfonso Sastre a Europa -los resultados en el Estado español quedaron lejos de permitirlo- Iniciativa Internacionalista se convierte en protagonista de la jornada. Por lo demás, el PSOE logra en Euskal Herria superar con creces al PP.

p002_f01_250x120.jpg

Iñaki IRIONDO | GASTEIZ

Euskal Herria es una nación. Así lo confirman la singularidad de los datos de Hegoalde con respecto a los del Estado español, no sólo por el ascenso de la izquierda abertzale -que resulta sumamente significativo- sino porque, por ejemplo, la relación de fuerzas entre PSOE y PP es muy distinta aquí que en cualquier otro referente electoral que se busque.

Todos los partidos han bajado de votos salvo Iniciativa Internacionalista-La Solidaridad de los Pueblos, que viene a demostrar que la izquierda abertzale, cuando se le posibilita un voto legal -y en este caso ni siquiera era una candidatura propia- se convierte en el verdadero referente del independentismo vasco, muy lejos de otros partidos que se ven muchísimo más afectados por factores coyunturales o de moda.

En el ámbito del unionismo, en Hego Euskal Herria el PSOE vuelve a ser el partido vencedor como hace cinco años, mientras que el PP cae sustancialmente en votos.

En cuanto a los partidos de ámbito vasco, el PNV repite como el más votado, aunque con una pérdida notable de apoyos. Es precisamente en este terreno donde con mayor contundencia se observa el ascenso de la izquierda abertzale, que en el conjunto de los cuatro herrialdes del sur tiene más del doble de votos que la coalición formada por Aralar y EA. Y ojo a los datos de Nafarroa, puesto que la izquierda abertzale está muy por encima de la suma del resto de fuerzas abertzales.

Conviene tener muy en cuenta la fortaleza que ha demostrado el PSOE en el conjunto de los territorios vascos. El castigo que ha sufrido en el Estado español apenas ha tenido traslación aquí, donde incluso ha subido en porcentaje de voto.

Y ha sido en la Comunidad Autónoma Vasca donde esa fidelidad ha sido mayor, debiendo destacarse el caso de Bizkaia, donde ha llegado a crecer en número de votos absolutos. Este fenómeno no puede disociarse de la euforia que en las filas del PSE ha producido comprobar que Patxi López haya llegado a Ajuria Enea.

Si alguien esperaba que el haber pactado con el PP para acceder a Lehendakaritza tuviera un coste político para el PSE, ya puede ir quitándose esa idea de la cabeza. Patxi López está sacando réditos a la apuesta que hizo y el PNV debería a empezar a tomarse muy en serio este fenómeno, puesto que puede apuntar a una tendencia novedosa en el panorama político vasco.

El PP, de capa caída

La victoria del PP en el Estado español tiene un agujero negro en Euskal Herria. Jaime Mayor Oreja no es profeta en su tierra, y sus apóstoles en Araba, Bizkaia, Gipuzkoa y Nafarroa tienen motivos para preocuparse.

El fracaso de Aralar y EA

Los números de la coalición que han conformado Aralar y EA sólo pueden ser calificados como fracaso. Ambos partidos sumaron hace cinco años más de 81.000 votos y hoy no llegan a 55.000. Y, para mayor decepción, si esperaban que en el ámbito estatal pudieran obtener dos escaños, gracias a que el BNG se había sumado a Europa de los Pueblos, al final se han quedado en uno que habrá que repartir durante la legislatura.

Sirva como dato que la suma de Aralar y EA ha quedado lejos de los resultados obtenidos en solitario por la formación de Garaikoetxea en 2004. Es evidente que la situación interna que atraviesa este partido no ha contribuido a movilizar a su electorado, pero no da la impresión de que los seguidores de Patxi Zabaleta se hayan volcado esta vez en las urnas. Significativos, y mucho, son los resultados de Nafarroa.

La izquierda abertzale, fuerte

En este contexto, los resultados de la izquierda abertzale son espectaculares. En porcentaje, en la CAV prácticamente doblan los de D3M. A pesar de los años de ilegalización, ahí están los resultados que muestran que hay una base muy sólida para la búsqueda -como demanda Arnaldo Otegi- de una estrategia eficaz para la victoria del independentismo. En Gipuzkoa, por ejemplo, II-SP se queda en un pañuelo con PSE y PNV, un dato muy a tener en cuenta de cara a las próximas elecciones municipales y forales. También se puede comprobar en cuantos pueblos es primera fuerza.

Alfonso Sastre no irá a Europa, pero no será por la falta de apoyo en Euskal Herria. Y ahí están los votos absolutos y los porcentuales para demostrarlo.

Detectan irregularidades de cómputo en varios pueblos

Interventores de la izquierda abertzale constataron ya anoche que se han producido errores significativos de registro de escrutinio en varias localidades, que serán llevados ante la Junta Electoral para su corrección. Si se confirma lo advertido anoche, la lista de II-SP podría tener varios miles de votos más en Euskal Herria y superar al PP en la CAV. En concreto, se habían apreciado trasvases más que sospechosos en colegios de Villabona, Mungia, Usurbil, Elgoibar, Eibar, Legazpia, Mendaro, Orereta y Amezketa, entre otros.

En muchos de estos casos, el error consistía en la atribución de los votos de II-SP a otra candidatura situada junto a ella en el acta de registro. Así, en varios de estos pueblos la «beneficiaria» era la lista Democracia Nacional, que obtenía decenas de apoyos en localidades en las que nunca tuvo implantación.

Según impresiones obtenidas por GARA pasada la medianoche, la reiteración de este error disparaba las alarmas de quienes estaban revisando las listas. Representantes de II-SP mostraban además su sorpresa por el resultado en localidades españolas en que hubo mítines concurridos en la campaña. GARA

UMP es primera fuerza con facilidad y los ecologistas desplazan al PS de la segunda

La tendencia marcada en el conjunto del Estado francés, con un claro triunfo de la derecha y la bajada a los infiernos del PS, así como el gran aumento de los ecologistas, también se registraron en Euskal Herria, si bien la particularidad vasca se vio reflejada por los buenos resultados de la lista abertzale de Euskal Herriaren Alde. UMP fue la lista más votada en los territorios vascos y, he aquí la sorpresa, la segunda fue la liderada por Jose Bové.

En el campo abertzale, la candidatura encabezada por Ixabel Etxeberria logró superar con creces los 5.000 votos obtenidos hace cinco años por Herritarren Zerrenda. En el conjunto del Departamento de Pirineos Atlánticos logró 5.639, prácticamente todos en las tres provincias vascas, lo que supone un aumento de quinientos votos respecto a los obtenidos hace cuatro años.

Supusieron una notable sorpresa los votos obtenidos por el candidato del PNB, Jean Tellechea, con 4.138 votos en el conjunto del departamento, en este caso algunos también fuera de los territorios vascos. Al parecer, el sufragio obtenido por este candidato no se circunscribió al ámbito del nacionalismo vasco.

El resto del voto abertzale se fue a la candidatura de Jose Bové, la gran triunfadora de la noche, junto con la UMP. La lista de Europe Ecologie, en cuyo octavo puesto estaba la militante de AB Menane Oxandabaratz y que contaba con el apoyo también de EA, desplazó del segundo puesto al PS en el conjunto de Ipar Euskal Herria. Resulta evidente que se produjo un flujo de voto desde diferentes ámbitos hacia la candidatura de Bové, entre ellos de los propios socialistas. Este agrupamiento del sufragio en la candidatura ecologista hizo también que otras opciones de izquierda radical que partían con cierta expectativa, como el Nuevo Partido Anticapitalista, obtuvieran unos muy malos resultados.

El batacazo del PS fue de tal tamaño que perdió hasta en sus localidades emblemáticas. En paralelo, la influencia de la UMP se expandió como una mancha en el conjunto de los territorios vascos. Hasta la clásica roja Zuberoa se teñió de azul. Con los resultados logrados en el conjunto del Gran Sud Ouest, el candidato vasco Alain Lamassoure revalidó su escaño en la Eurocámara.

Aprovechando la jornada electoral, en tres localidades de Lapurdi se consultaba sobre la construcción de una nueva línea para el TAV. En Hiriburu, el 92,68% de quienes se pronunciaron lo hicieron contra la misma. En Lahuntze fue el 82,20%, y Milafranga, el 93,9% I.A.

Rubalcaba cree confirmadas sus tesis sobre II-SP

El ministro del Interior, Alfredo Pérez Rubalcaba, celebró que Iniciativa Internacionalista-La Solidaridad entre los Pueblos (II-SP) no haya cosechado escaño en las elecciones al Parlamento Europeo. Pero lo más significativo fue que defendió que los apoyos recibidos por esta candidatura en Euskal Herria demuestran la tesis del Gobierno de que tras ella «estaban quienes estaban». Después aclaró que «en téminos jurídicos el fallo es el fallo y no hay nada que decir, el Estado de Derecho tiene normas que los demócratas respetamos y ésa es la diferencia entre unos y otros». Luego se consoló con que los resultados no eran los que tuvo EH en 1999. GARA"


------

Eleições Européias: Várias

------
Propaganda
-------


Uma série de péssimas notícias pela Europa.

Talvez a pior notícia venha da Grã Bretanha onde o Xenófobo, com viés neofascista, British National Party (BNP, extrema-direita) conseguiu uma e talvez consiga duas cadeiras no Parlamento Europeu.

O BNP deve conseguir uma votação próxima aos 10% e defende políticas extremamente restritivas à imigração além de sequer permitir não brancos de fazer parte das fileiras do partido.

É compreensível até certo ponto, que políticas anti-imigração estejam em voga e que partidos de direita - que adotam tais bandeiras - tenham um certo crescimento, especialmente em meio à crise global - que leva à um aumento incrível do desemprego e a culpa recai sobre os imigrantes - e à completa falta de proposta da Esquerda Tradicional - especialmente se levarmos em conta o completo abandono do que consideraríamos de Esquerda, como é o caso do PD Italiano, PS francês, Labor inglês e etc.

O caso britânico é ainda mais emblemático, não bastasse a completa falência da Terceira Via preconizada por Giddens e adotada irrestritamente pelos Trabalhistas, abandonando de vez qualquer bandeira Socialista ou tradicional do partido, ainda devemos levar em conta a crise atual do governo de Gordon Brown, a rebelião interna, a crise pelo apóio irrestrito aos EUA em suas guerras na época de Tony Blair e as taxas de desemprego que vem crescendo. Tudo isto acabou por tornar possível uma vitória larga dos Conservadores e, infelizmente, um crescimento da Extrema-Direita, o que é extremamente perigoso e preocupante.

"Andrew Brons será o representante da legenda, que defende uma legislação mais dura em matéria de imigração e que se viu beneficiada pela crise e pelo escândalo do uso abusivo de dinheiro público por parlamentares do Reino Unido.

Segundo pesquisas, o BNP pode conseguir mais um assento na câmara européia."


Mais informações do Estadão, Terra, Folha e mais abaixo uma matéria do Turkish Forum:

"EU elections: Nick Griffin prevented from reaching Manchester count by demonstrators as far-right party wins seat in Yorkshire and Humber

Martin Wainwright and agencies

protesters-prevent-bnp

Protesters prevent BNP leader Nick Griffin from entering Manchester town hall for the European parliament election results for the North West tonight. Photograph: Manchester Evening News

The British National party tonight won a seat on the European parliament for the first time in its history after receiving 120,139 votes in the Yorkshire and Humber region.

Andrew Brons took a seat from Labour with almost 10% of the vote in the region, up by 2% on the last election.

Andy Burnham, the health secretary, said the result was a “sad moment for British politics”.

William Hague, the shadow foreign secretary, who is from south Yorkshire, said the party had taken votes from Labour.

The BNP won one of six seats in the region while Labour lost one of the two seats it held at the last election.

The BNP achieved 16% of the vote in Barnsley, nearly 12% in Doncaster and 15% in Rotherham – all Labour strongholds.

Brons said after the count: “The onslaught against us has been more than against any other party in recent times, but somehow we’ve overcome it. Despite the lies, despite the money, despite the misrepresentation, we’ve been able to win through.”

His victory followed particularly dramatic rises in the BNP vote in old Labour heartlands such as Barnsley, where it went from 8% to 17%, while Labour’s fell from 45% to 25%.

Brons retired last year as a politics and government teacher at Harrogate College, and re-entered active politics. He stood five times for the National Front in the 1970s after a brief spell as its leader, which ended in internal quarrels. He joined the British National Socialist party as a teenager.

Welcoming Brons’ election, Nick Griffin, the BNP leader, said: “We’re here to look after our people because no one else is.” He added that feelings were particularly strong in Yorkshire. “This is ordinary decent people in Yorkshire kicking back against racism, because racism in this country is now directed overwhelmingly against people who look like me.”

He said that immigration had become harmful to Britain, particularly with the spread of radical Islam. “Take Bradford – it isn’t immigration that’s happening there, it’s colonialism,” he said.

In Manchester, protesters prevented Griffin from reaching the European elections count for the constituency where he is standing: the North West.

Griffin finally reached Manchester town hall in a police van after his vehicle and bodyguards were pelted with eggs by a noisy group who yelled: “Fascist scum.”

His party was struggling against a strong showing by the United Kingdom Independence party and the Greens in its attempt to secure the figure of around 8.5% that would win one of the region’s eight seats.

At 10.30pm, declarations from around one-fifth of the North West’s 39 counting district left Griffin, who tops the party’s list for the region, just over a percentage point short.

The tally gave the Conservatives 112,710 – 25% of the vote – putting them on course for three seats.

Labour were running second, with 99,555 votes and many traditional strongholds still to declare, and the likelihood of two seats.

Ukip was close behind, with 68,340, and the Liberal Democrats had 60,315, guaranteeing the parties a seat each.

The BNP were on 39,352 and the Greens 36,260, leaving the battle for the eighth seat between either of them and Ukip.

“It’s on a knife-edge here in the North West,” Griffin said.

“We are on tenterhooks, but we’ve done well in Liverpool and over in Yorkshire, especially in Barnsley.”

Turnout in the North West was 31.9%, with the biggest population centres of Manchester and Liverpool well down at 24% and 27% respectively.

More people voted in smaller areas targeted by the BNP, including Burnley – where the party won a Lancashire county council seat last week – but other parties benefited.

In both Burnley and its second target area, Pendle, in the Lancashire Pennines, the BNP was pushed into fifth place behind the Liberal Democrats, Labour, the Conservatives and Ukip.

But it pushed the Liberals into third place in Hyndburn and Blackpool and only dropped below 1,000 votes in a handful of the counting areas.

Earlier, Griffin had suggested that his party might pick up two North West seats, with its candidates polling an average of 13.1% in last week’s county council elections.

The Liberal Democrats’ lone MEP for the North West, Chris Davies, warned against counting the BNP out of the running.

The BNP polled 6.4% in the North West at the last European elections, in 2004, but the threshold has risen since then with the loss of one MEP.

European Union expansion has reduced the region’s tally of seats from nine – made up, for the last term, of four Conservatives, three Labour, one Liberal Democrat and one Ukip."

-------------------------------------


Fonte: Gara (PDF)

Na Europa como um todo a Direita venceu. Os conservadores tem agora uma ampla maioria frente ao bloco Socialista.

sobre o avanço da direita, vale ler o Vieiros, sobre a Irlanda e a vitória do Fine Gael, Itália e a vitória de Berlusconi, Alemanha com o patido da Angela Merkel, França com Sarkozy e sua UMP, Portugal e o PSD. Exceções visíveis foram os países escandinavos, onde os Social-Democratas (Centro-Esquerda) conseguiram vencer, e na Grécia, onde o PASOK venceu os governistas de direita com uma pequena vantagem.

Aliás, uma boa notícia ao menos, o Partido Pirata conseguiu realmente uma cadeira no Parlamento Europeu.

"Os socialistas saen como forza máis votada en Suecia, colleitando 5 escanos, por 4 do centrodereita gobernante. Destaca ademais que os ecoloxistas dobran porcentaxe de voto e obteñen 2 escanos e que o Partido Pirata terá asento no Parlamento Europeo. "

Conservadores vencem nos principais países na Europa

Partidos conservadores se impuseram em países como Alemanha, França, Itália, Espanha e Polônia

- O grupo conservador Partido Popular Europeu-Democratas Europeus (PPE-DE) voltará a ser a principal força do Parlamento Europeu, após sua vitória neste domingo, 7, nos países mais populosos da União Europeia (UE) em eleições nas quais grupos minoritários registraram um importante crescimento.


Segundo os primeiros resultados oficiais, os partidos conservadores e de centro-direita se impuseram em países como Alemanha, França, Itália, Espanha e Polônia, e sua vitória também é esperada no Reino Unido.

Na Alemanha, a União Democrata-Cristã (CDU) junto com sua ala bávara, União Social-Cristã (CSU), alcançou 38,6% dos votos, à frente do Partido Social-Democrata (SPD), com 20,8%, repetindo a derrota das eleições europeias anteriores, cinco anos atrás.

Na França, a União por um Movimento Popular (UMP), partido do presidente francês, Nicolas Sarkozy, venceu com 27,4% dos votos, seguida do Partido Socialista (PS), com 16,96%, e do Europe Ecologie, com 15,02%, segundo dados oficiais provisórios.

Já na Itália, o partido Povo da Liberdade (PDL), liderado pelo primeiro-ministro da Itália, Silvio Berlusconi, deve vencer com entre 39% e 43% dos votos, segundo pesquisa da empresa IPR Marketing para o jornal "La Repubblica".

De acordo com o levantamento, o Partido Democrata (PD), o principal da oposição, aparece em segundo lugar com entre 27% e 31% da preferência do eleitorado.

Na Espanha, o conservador Partido Popular (PP), o principal da oposição no país, venceu com 42,03% dos votos, contra o governamental Partido Socialista (PSOE), que obteve 38,66%, segundo dados oficiais. Após 88,49% das urnas apuradas na Espanha, o PP obtém 23 cadeiras na câmara europeia, enquanto que o PSOE fica com 21 deputados.

Por fim, na Polônia, o partido liberal Plataforma Cidadã (PO), liderado pelo primeiro-ministro do país, Donald Tusk, deve conquistar uma ampla vitória, de acordo com uma pesquisa divulgada pela rede pública de televisão "TVP".

O PO tem 54,4% dos votos, enquanto o Partido Camponês (PS), que forma coalizão de Governo com os liberais, aparece só na quarta posição, com 6%.

Sobre o Parlamento

Desde as primeiras eleições diretas similares, realizadas em 1979, os poderes do bloco europeu não pararam de crescer. Agora, mais de 375 milhões de pessoas dos 27 Estados-membros da UE poderão escolher, para mandato de cinco anos, seus 736 representantes. O Parlamento Europeu encarna a soberania popular em escala continental, embora seja ainda desconhecido para a grande maioria. Nos últimos anos, o poder e a influência dos eurodeputados cresceram constantemente, com sucessivos tratados e reformas apresentados.

O Parlamento Europeu tem sua sede oficial em Estrasburgo (França), cidade que durante séculos foi disputada de forma sangrenta por franceses e alemães. A Eurocâmara divide sua atividade também entre dois outros centros de trabalho, situados a várias centenas de quilômetros de Estrasburgo: Bruxelas e Luxemburgo.

Na cidade francesa é realizada a maior parte das sessões plenárias - pelo menos 12 ao ano. Em Bruxelas, se reúnem as comissões parlamentares e os chamados "miniplenários". E em Luxemburgo estão estabelecidos os serviços administrativos da instituição. O órgão trabalha nas 23 línguas oficiais da UE, com 800 a mil intérpretes sendo necessários para cada sessão plenária. Um terço das despesas totais do Parlamento tem relação direta com necessidades de tradução.

Na instituição, os deputados não se reúnem por nacionalidades, mas por afinidade ideológica. Atualmente existem sete grupos políticos no Parlamento Europeu, além dos deputados independentes. Os principais blocos são Partido Popular Europeu-Democratas Europeus (PPE-DE); Partido Socialista Europeu (PSE); Aliança Liberal-Democrata para a Europa (Alde); União para a Europa das Nações (UEN, de caráter soberanista); e Verdes-Aliança Livre Europeia (Verdes-ALE).

O Tratado de Lisboa ampliará ainda mais as áreas nas quais o Parlamento poderá legislar em pé de igualdade com o Conselho Europeu, instituição realmente decisória e composta por ministros e representantes dos 27 Governos que formam a UE. O novo tratado foi assinado em dezembro de 2007 mas ainda está pendente de ratificação.

------

Iniciativa Internacionalista: 175 mil votos mas nenhuma cadeira [Update]

------
Propaganda
-------

A Iniciativa internacionalista superou a marca de 100 mil votos esperados no País Basco (137 mil, contando Navarra) e alcançou pouco mais de 175 mil votos na Espanha.

Em Euskal Herria, a II mostrou sua força e se colocou como a quarta maior força regional, pouco atrás do PP, com uma diferença de menos de 800 votos e 15,85% da preferência. Em Nafarroa, a II logrou o terceiro lugar, com pouco mais de 22 mil votos e 11,46% da preferência.

No final, a II conseguiu:

Na Espanha: 175 mil votos (aprox.) *Sétimo mais votado, 1,13%*
Euskal Herria: 115 mil votos (aprox.) *Quarta força, 15,89%* (Caso as fraudes que mostrei aqui sejam comprovadas, a II passaria a Terceira força)
Nafarroa: 22 mil votos (aprox.) *Terceira Força, 11,46%*

Gipuzkoa: 52.181 votos, 23,36%
Bizkaia: 52,033, 12,89%
Araba: 10,670 votos, 10,85%

Parabéns à Iniciativa Internacionalista que, se não ganhou, conseguiu uma importante vitória em dar visibilidade ao Nacionalismo e às minorias na Espanha, em particular no País Basco e mostrar que a Esquerda Abertzale ainda tem - muita - força na região.

Quanto aos resultados gerais da Espanha, o PP venceu, infelizmente, com 23 cadeiras seguido pelo PSOE com 21.

Os partidos minoritários conseguiram também presença, o grupo Coalizão pela Europa, conseguiu, como era esperado, duas cadeiras que irão para Ramon Tremosa (CiU) e Izaskun Bilbao (PNV-EAJ). Vale lembrar que no País Basco a Coalizão pela Europa foi a vencedora, com 206.833 votos e 28,54% da preferência;

A Esquerda Unida (IU) conseguiu uma cadeira, em coalizão com a Iniciativa Comunita de Valência;

Os Fascistas do UPyD conseguiram também uma cadeira, com 448.821 e 2,87% da preferência;

E, finalmente, a Europa de los Pueblos-Verdes elegeu Oriol Junqueras, do ERC, deixando o Aralar e a EA de fora. A formação conseguiu 391.804 votos e 2,51% da preferência.

Iniciativa Internacionalista obtiene más de 175.000 votos y no logra escaño

Iniciativa Internacionalista ha obtenido más de 175.000 votos en el Estado español, con el 97,90% de los votos escrutados. En Hego Euskal Herria ha logrado más de 137.000 votos. La candidatura de Alfonso Sastre se ha quedado sin escaño en el Parlamento Europeo.

07/06/2009 22:17:00

DONOSTIA-. II-SP ha logrado 175.080 votos en el Estado español, cuando se lleva escrutado el 97,90% de los votos. De todos esos sufragios, 137.869 corresponden a Hego Euskal Herria.

La candidatura liderada por Alfonso Sastre ha logrado en Gipuzkoa 52.181 votos, con el 100% escrutado. lo que supone un 23,36%.

En Bizkaia ha obtenido 52.033 sufragios (12,89%), con el 99,24% del escrutinio.

En Araba, los apoyos recibidos por la candidatura internacionalista de izquierdas han sido 10.670 (10,85%), con el recuento finalizado.

Finalmente, en Nafarroa ha recibido 22.985 votos (11,37%), con el 100% escrutado.

Alfonso Sastre analisa os resultados, via Gara:

Alfonso Sastre: "El movimiento de soldaridad que ha despertado II-SP es ya un éxito"

El candidato de II-SP, Alfonso Sastre, ha afirmado que, "independientemente de obtener un escaño o no en Europa, el movimiento de solidaridad que se ha producido a raíz de la nulidad de la candidatura por el Tribunal Supremo, es ya un éxito".

07/06/2009 22:27:00

AzkenEzkfon.jpg

DONOSTIA-. En una entrevista en Info.zazpi antes de que se conociera dato alguno, el dramaturgo y candidato de II-SP ha subrayado que "no solamente es notable lo que se produce en cuanto a la cantidad de solidaridad, sino también en calidad". Ha precisado que los textos que se han publicado "nos han dado la impresión de que ya habíamos triunfado".

Ha subrayado que ese éxito se ha producido "en esas condiciones impeorables en que tuvimos que presentar la candidatura y las ideas que defiende".

Sastre ha afirmado que la candidatura tiene vocación de seguir manteniendo el "brazo de solidaridad", tal y como ha definido el entrevistador, que ha despertado. "Iniciativa Internacionalista, internacionalista quiere decir mucho; gran parte del contenido está expresado en esa palabra. Lo importante es que ese movimiento no va a terminar con ese objetivo, se cumpla o no la obtención de un escaño en Europa; si se cumple será un éxto redoblado, si no se cumple, un exito no redoblado, pero siempre un éxito".


Ha subrayado que el éxito es que "todo este movimiento no se disuelva después como un azucarillo. En nuestro caso el éxito de verdad consistiría en que después de esto, independientemente del escaño de Europa, continuara esa interrelación que se ha producido con motivo de la candidatura".

Mais informações do Diario Vasco 1, Diario Vasco 2 e El Correo Digital.

------

Partido Pirata sueco: Rumo à Europa!

------
Propaganda
-------

O Partido Pirata Sueco pode, de cara, levar duas cadeiras no Parlamento Europeu, enquanto beiram os 8,2% dos votos na suécia, segundo projeções.

Vários sites comentam o fato, que é uma grande vitória não só para o Partido mas especialmente para a liberdade na internet, que terá um grande protetor, com voz ativa na europa.

Do CrunchGear.com:
"Sweden’s Pirate Party on track for 2 seats in European Parliament

Those of you in Euroland are probably sick of hearing about the European elections, especially because, as I learned in college, something like two dozen people in the whole of Europe even bother to vote. (Democracy deficit!) No matter, because it looks like some people in Sweden voted for the Pirate Party, whose raison d’être is to reform copyright law, patents, etc. In fact, enough people voted for the Piratpartiet to give it two seats in the European Parliament. (There’s 736 seats in the European Parliamnet.) Hey, it’s a start!

The Pirate Party was on track to receive some 8.2 percent of the vote. For comparison’s sake, the Social Democrats, a major party there, received 27.9 percent.

I don’t blame you if you found the above sentences boring—I majored in that nonsense!

And did you know that there’s a Pirate Party here in the U.S.? Why haven’t we seen in profiled in the New York Times or Washington Post or Vanity Fair? I blame The Man."


Do TheNextWeb:

"Pirates in power? Swedish party eyes European Parliament success


Things could be about to get very interesting at the European Parliament. The Swedish news site The Local is reporting that the country’s Pirate Party is on course to win two seats in the European Parliament when results from this week’s elections start to come through this evening.

The party, that has copyright law reform at the top of its agenda, has seen a huge increase in support since The Pirate Bay’s guilty verdict in April. While success for the party wouldn’t mean file sharing would be suddenly legalised, it would mean that pirates would have a legitimate political voice in the European Parliament for the first time.

The Party’s growth shows just how unhappy many people are with the bullying practices of the entertainment industry. Whether or not you agree with increased rights for pirates, the Pirate Party has done something that most politicians fail to do; make young people take notice of politics by dealing with issues they’re interested in.

Meanwhile in the UK, a just as unusual party is eyeing success in tonight’s poll results. Jury Team is a party with no policies of its own. It’s made up of independent candidates who were selected via an online poll. Candidates are encouraged to campaign via Facebook, MySpace, Twitter and a personal blog.

How successful can a bunch of pirates and party with no policies be? We’ll find out tonight."

Do P2PNet:

Pirate Party could win 2 seats in EU election

p2pnet news view | P2P | Politics:-Sweden’s Pirate Party is continuing to gain ground, bringing it even closer to gaining not one, but two seats in the EU parliamentary elections.

“According to the latest poll by the Sifo, the results of which are published in the Svenska Dagbladet newspaper, the Pirate Party received support from 8.2 percent of voters, which is enough to give it two seats in the European Parliament,” says The Local, going on:

“The party’s support has grown by 2.2 percent since the previous poll, which is a statistically significant rise.

“The 3.8 percent drop for the Social Democrats, which brings the party’s overall support to 27.9 percent, is also statistically significant.”

Earlier today, “The party has been receiving about 6 percent support in recent polls, which would be enough to win a seat in the European Parliament,” p2pnet quoted Pirate Party founder and chairman Rickard Falkvinge saying in an Associated Press story.

“We tripled our member count in a week,” he stated, addin his party’s, “advocacy of shortening the duration of copyright protection and allowing noncommercial file-sharing between individuals is catching on around Europe.”

------

O Discurso de Obama: Opiniões

------
Propaganda
-------
De Mauro Santayana, do JB:

O DISCURSO DO CAIRO

por Mauro Santayana

Pouco importa o que virá depois, porque nenhum homem, nenhum povo, tem em suas mãos as rédeas da História. A rota do homem na Eternidade é semelhante às estradas nos mapas antigos, nos quais as cidades eram marcadas sucessivamente em uma linha reta, com os dias de jornada entre uma e outra. Não podemos retificar o caminho da civilização, fazendo-o derivar para mais ao Norte ou mais ao Sul do tempo transcorrido. Só podemos nos situar no ponto em que nos encontramos, neste dia, nesta hora, neste minuto. O discurso de Obama, no Cairo, foi para este dia, esta hora, este minuto. Mas este dia é a soma dos milhões de dias passados.

Em razão disso, o presidente foi lá, nas marcas da rota do mapa antigo, para explicar que somos caminhantes de inúteis e ilusórias intolerâncias.

Obama falou aos muçulmanos, na Universidade do Cairo, que segue a tradição de um dos centros de cultura mais antigos do mundo, a universidade islâmica de Al Azhar, criada no século 10. O discurso de Obama foi importante para mostrar o que tem sido a banalidade da insensatez na história dos povos, e o seu interesse político legítimo se situou no falso confronto entre o islã e a cultura judaico-cristã. Ele poderia ter sido mais claro, na contrição que nos cabe, e se ter referido às Cruzadas e à expedição de Juan de Áustria contra os otomanos, vencidos em Lepanto (1571) pelas forças aliadas da Espanha de Filipe II, da República de Veneza e do papa Pio V.

O exame da História – e nisso Obama foi preciso – mostra que os muçulmanos sempre foram muito mais tolerantes diante de outras crenças do que os cristãos. Ele se referiu à Andaluzia, sob o Califato de Córdoba, que, durante sete séculos, não conheceu perseguição contra os cristãos, nem contra os judeus. As três culturas conviveram bem, como atesta, entre outros documentos, as conversações interreligiosas (Libre del Gentil e dels três Savis, de Ramon Lull, no século 13) entre muçulmanos, cristãos e judeus, quando concluem que têm o mesmo Deus.

As palavras do presidente, não obstante as necessárias e fundadas referências históricas, são ditadas pelos desafios da atualidade. Ele foi corajoso, ao dizer que a guerra contra o Iraque não nasceu da necessidade, mas foi escolha política equivocada. Foi ainda mais firme, quando assegurou que "nenhum sistema de governo pode ou deve ser imposto sobre uma nação, por qualquer outra". Mesmo amenizando o discurso – ao afirmar que os americanos têm relações mais fáceis com os países democráticos de modelo ocidental – trata-se de virada histórica na política externa dos Estados Unidos.

Embora cercado de todos os cuidados, Obama deixou claro que, sob seu governo, o Estado de Israel não contará com a carta branca de Washington para fazer o que desejar. Defendeu, de forma destacada, o direito do povo palestino à autodeterminação, dentro de fronteiras estatais seguras. Condenou, sem qualquer concessão, a existência dos assentamentos judaicos nos territórios atribuídos aos palestinos em 1948, bem como outras formas de violência sobre as populações da Cisjordânia e de Gaza. Não poderia deixar de reclamar também o reconhecimento do Estado de Israel pelos palestinos, mas não conseguiu ocultar a sua simpatia pelos menos poderosos, massacrados periodicamente pelo Exército de Israel.

Outro ponto importante foi o reconhecimento de que Washington derrubara um governo eleito democraticamente no Irã. Ele se referia ao golpe patrocinado pela CIA e pelos serviços britânicos, em 1953, contra Mohammed Mossadegh, que nacionalizara o petróleo e obrigara o xá Reza Pahlevi, aliado das empresas estrangeiras, a buscar o exílio.

Ontem mesmo, a direita norte-americana, acampada no Partido Republicano, insurgiu-se violentamente contra o discurso do presidente. O deputado republicano John Boehner, líder da minoria, disse que o pronunciamento do presidente revelava "fraqueza" dos Estados Unidos. Ao contrário: Obama confirmou velho adágio político, o de que só os fortes podem parecer fracos.

O discurso do Cairo foi o mais importante pronunciamento de um presidente dos Estados Unidos no exterior. A História, se ele conseguir torná-lo realidade, poderá registrá-lo como registrou o de Lincoln, em Gettysburg, em 19 de novembro de 1863, em que o estadista curvou-se diante de todos os mortos de uma guerra que a política não conseguira evitar. O Cairo está na linha histórica da velha cidade da Pensilvânia.

A opinião de Khaled Meshall, do Hamás (via Vi o Mundo):

Khaled Meshall, do Hamás, sobre 'recomeço' de Obama

4/6/2009, Joe Klein, Blog The New Republic - http://blogs.tnr.com/tnr/blogs/the_plank/archive/2009/06/04/insta-meshal.aspx

Joe Klein, 63, é jornalista. É autor de Primary Colors, roman à clef, publicado sob pseudônimo, no qual narra a primeira campanha eleitoral de Bill Clinton. Atualmente é membro do Council on Foreign Relations. Desde 2003 é colunista do grupo Time. Em abril de 2006, publicou Politics Lost, ensaio sobre o que denomina "o completo industrial das consultorias e empresas de pesquisa".

Publica regularmente em The New Republic, The New York Times, The Washington Post, LIFE e Rolling Stone

Wikipedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Joe_Klein

Joe Klein entrevistou o líder do Hamás, uma hora depois do discurso de Obama no Cairo. Meshal não deu sinais de ter ficado muito impressionado:

"Não há dúvidas de que Obama fala outra linguagem" – disse Meshall. "Foi discurso cuidadosamente construído. O discurso visou, principalmente, a melhorar a imagem dos EUA e a aplacar os muçulmanos. Não nos preocupam os objetivos dos EUA, mas esperamos mais do que palavras. Se os EUA desejam abrir nova página, nós sem dúvida consideramos bem-vinda essa intenção. Estamos prontos para contribuir nesse esforço. Mas não acreditamos que alguma coisa aconteça só com palavras. É preciso que todos vejam atos, ações. Que os EUA mudem o que fazem, não só o que dizem.

Um palestino que tenha ouvido esse discurso só terá uma pergunta a fazer: e por que não falou sobre o que realmente torna nossa vida impossível? Os palestinos 'ouviram', do discurso, que não houve qualquer menção nem à guerra em Gaza nem aos crimes de guerra praticados por Israel." [Mencionou o uso de bombas de urânio e de fósforo.] "Por mais belo discurso que tenha sido, perdeu credibilidade, porque não fez referência à questão de Gaza."

Meshall recusou-se a fazer qualquer concessão ao discurso. Acha que não cabe a Obama opinar sobre o que o Hamás deva fazer (embora tenha dito que o Hamás está disposto a discutir um cessar-fogo formal), sobre ter de reconhecer o Estado de Israel ou sobre os compromissos assumidos pela Autoridade Palestina, em relação a um processo de paz.

Stein perguntou-lhe sobre essa parte do discurso: "Não é sinal nem de coragem nem de poder, disparar foguetes em quartos onde dormem crianças, ou explodir idosas em ônibus. Assim, nenhuma autoridade moral pode impor-se; assim, de fato, a autoridade moral rende-se." Disse Meshall:

"As ações dos palestinos são reações. Os palestinos só fazem resistir à ocupação. São ações de defesa, de autodefesa. Por que os norte-americanos apoiaram os Mujaheddin contra os soviéticos, no Afeganistão? Por que os ingleses apoiaram os franceses, contra os nazistas? Por que os EUA fizeram uma revolução contra os ingleses? Todos esses são movimentos de defesa. De autodefesa."

Stein respondeu que há diferença entre autodefesa e matar civis. "Em todas as guerras sempre morrem civis" – um dos assessores de Meshall intrometeu-se na entrevista. "Os EUA chamam de "dano colateral".


A opinião de Craig Roberts, do Counterpunch (via Vi o Mundo):

Craig Roberts: E agora?

Mas... e fazemos o quê, do discurso dele?

5-7/6/2009, Paul Craig Roberts, Counterpunch - http://www.counterpunch.org/roberts06052009.html

Paul Craig Roberts foi Secretário-assistente do Tesouro no governo Reagan.

É coautor de The Tyranny of Good Intentions. Recebe e-mails em PaulCraigRoberts@yahoo.com

O que fazemos, do discurso de Obama na Universidade do Cairo, no Egito?

Obama disse "Vim ao Cairo em busca de um recomeço, entre os EUA e os muçulmanos de todo o mundo; recomeço baseado em interesse mútuo e mútuo respeito."

Cairo é a capital do Egito, Estado-fantoche dos EUA, cujo governo reprime todas as aspirações dos muçulmanos egípcios e coopera com Israel no bloqueio de Gaza. Ao contrário da Universidade Islâmica de Al-Azhar, a Universidade do Cairo foi criada como universidade laica. A plateia que ouviu Obama na Universidade do Cairo foi plateia secular.

Seja como for, Obama disse palavras surpreendentes que soaram como palavras de esperança para muitos muçulmanos. Disse que o colonialismo e a Guerra Fria negaram direitos e oportunidades aos muçulmanos e resultaram em Estados muçulmanos serem tratados como fantoches, sem atenção às suas aspirações. Disso surgiram "extremistas violentos" que semearam medo e desconfiança entre os mundos ocidental e muçulmano. Falou do Corão, lembrou seu segundo nome e falou de conexões familiares com o Islam. Elogiou as contribuições do Islam para a civilização.

Também declarou sua "responsabilidade como presidente dos EUA, de lutar contra os estereótipos negativos do Islam, onde quer que apareçam.” Reconheceu a "responsabilidade que temos uns com os outros como seres humanos." Reconheceu o direito do Iran "de construir capacidade nuclear para fins pacíficos". Declarou que "nenhum sistema de governo pode ou deve ser imposto por uma nação a outra".

As palavras mais explosivas tiveram a ver com Israel e Palestina: "Os israelenses têm de reconhecer que, assim como não se pode negar o direito à existência de Israel, tampouco se pode negar o direito dos palestinos. Os EUA não aceitam a legitimidade da continuada construção de colônias israelenses."

Obama declarou que "a única solução possível para atender às aspirações dos dois lados é criarem-se dois Estados, nos quais israelenses e palestinos possam viver em paz e em segurança. Atende aos interesses de Israel e atende aos interesses dos palestinos; atende aos interesses dos EUA e atende aos interesses do mundo. Por isso me aplicarei pessoalmente para chegar a esse resultado, com a paciência que a tarefa exige. Os deveres acordados pelas duas partes no "Mapa do Caminho" são claros. Para que se faça a paz, é tempo de eles – e todos nós – fazermos o que é de nossa responsabilidade."

Para que se faça o que Obama se aplicará pessoalmente para que seja feito, Israel terá de devolver a terra roubada na Cisjordânia, derrubar o muro, aceitar o direito de retorno dos refugiados palestinos e libertar o 1,5 milhão de palestinos que vivem confinados no Ghetto de Gaza. Dado que essa é uma coleção de eventos todos altamente improváveis, a "Solução dos Dois Estados" que Obama endossa é solução que teremos de esperar para saber se algum dia acontecerá.

Depois que amainar a atenção eufórica à retórica idealista, Obama será criticado pelas palavras extravagantes que criam expectativas inalcançáveis.

Mas as palavras extravagantes terão sido alguma coisa além de um primeiro ato para engambelar os muçulmanos, para aquietar a Fraternidade Muçulmana no Egito, Estado-fantoche dos EUA, e para fazê-los engolir sem reclamar a agressão dos EUA ao Iraque, ao Afeganistão e ao Paquistão?

Obama prega mudança, mas continua a praticar o que diz que muda; invoca direitos humanos para ganhar a simpatia dos árabes seculares. Admite que o Iraque foi "guerra escolhida", mas que o 11/9 converteu o Afeganistão em guerra necessária.

Obama disse que "os eventos do 11/9" e a responsabilidade da Al Qaeda, não o desejo dos EUA de ter bases militares e de ser hegemônicos, são as razões pelas quais não diminuirá o empenho com que os EUA combatem o extremismo violento no Afeganistão.

Será que os muçulmanos não verão o quanto há de hipocrisia na defesa que Obama fez do extremismo violento dos EUA no Afeganistão e, agora, também no Paquistão?

Al Qaeda, diz Obama, "escolheu matar cruelmente" cerca de 3.000 pessoas no 11/9 "e mesmo hoje reafirma sua determinação para matar em escala massiva." Essas mortes são uma gota, no mar de sangue que as invasões norte-americanas criaram no mundo muçulmano. Mais: a esmagadora maioria dos muçulmanos que os EUA massacraram são civis, como são civis, também, os palestinos massacrados pelos israelenses que massacram com armas norte-americanas.

Contra a Al Qaeda, cujas "ações são irreconciliáveis com os direitos dos seres humanos", Obama invoca a proibição, no Corão, de matar um único inocente.

Obama não vê que as escrituras aplicam-se também aos EUA e à sua "coalizão de 46 países" em armas?

Todas as guerras dos EUA são guerras escolhidas. O mais de um milhão de mortos no Iraque não foram mortos pela Al Qaeda. Nem os quatro milhões de refugiados iraqueanos são refugiados por obra da Al Qaeda. Pois, para Obama, os iraqueanos estão em melhor situação hoje, com o país reduzido a ruínas e um quinto da população extraviada ou morta, porque se livraram de Saddam Hussein, governo secular.

Ninguém conhece o número exato dos mortos e refugiados produzidos pelos EUA no Afeganistão. Apesar disso, disse Obama, "a situação no Afeganistão comprova os objetivos dos EUA e a necessidade de trabalharmos juntos".

Nos 100 primeiros dias de governo, Obama já criou um milhão de refugiados paquistaneses. Israel precisou de 60 anos para criar 3,5 milhões de refugiados palestinos.

O que Obama realmente fez com seu discurso foi aceitar a responsabilidade por implantar a agenda dos neoconservadores, de ampliar a hegemonia ocidental mediante o extermínio dos "extremistas muçulmanos", quer dizer, muçulmanos que querem governar-se eles mesmos, seguindo o Islam como o entendem, não como alguma espécie secularizada e ocidentalizada de falso Islam.

Muçulmanos extremistas são criaturas criadas por décadas de colonização e secularização ocidentalizantes que criaram uma elite que só é muçulmana no nome, para governar povos religiosos e suprimir os saberes islâmicos. Todos os especialistas sabem disso, e a maioria deles saúda o projeto como meio para levar progresso e desenvolvimento ao mundo muçulmano.

Obama disse que "o progresso humano não pode ser negado", mas "não precisa haver contradição entre desenvolvimento e tradição.” Mas é o ocidente quem define desenvolvimento e educação. Essas palavras significam o que nelas lemos, só no ocidente. As mesmas palavras, para os muçulmanos extremistas, significam ameaça de extermínio do Islam.

De modo tipicamente norte-americano, Obama ofereceu dinheiro aos muçulmanos, "desenvolvimento tecnológico" e "centros de excelência científica".

Basta que os muçulmanos cooperem com os EUA e sejam pacíficos... e, então... os EUA respeitarão "a dignidade de todos os seres humanos".

A opinião de Uri Avnery (via Vi o Mundo):

Uri Avnery sobre o discurso de Obama

Discurso de Obama: o tom e a música*

Uri Avnery, 6/6/2009

Um homem falou ao mundo, e o mundo ouviu.

Subiu ao palco no Cairo, só, sem quem o recebesse e sem assessores, e pregou um sermão a uma platéia de bilhões. Egípcios e norte-americanos, israelenses e palestinos, judeus e árabes, sunitas e xiitas, coptas e maronitas – e todos o ouviram atentamente.

Desdobrou à frente de todos o mapa de um novo mundo, mundo diferente, sobre cujos valores e leis falou fala simples e clara – uma mistura de idealismo e política prática, visão e pragmatismo.

Barack Hussein Obama – como cuidou de dar-se nome, ele mesmo – é o homem de mais poder em toda a Terra. Cada palavra que diga é um fato político.

“Um discurso histórico", declararam comentadores, em uma centena de idiomas. Prefiro outro adjetivo.

O discurso foi correto.

Cada palavra em seu lugar, cada sentença, precisa; todos os tons em harmonia. A obra-prima de um homem trazendo nova mensagem ao mundo.

Desde a primeira palavra, todos os presentes na Universidade do Cairo e o resto do mundo sentiram a honestidade do homem; que coração e fala estavam em harmonia; que não é político à moda antiga – hipócrita, solene, calculista. A linguagem corporal e suas expressões faciais falavam claras.

Por isso o discurso foi tão importante. Uma nova integridade moral e um novo senso de honestidade aumentaram o impacto do conteúdo revolucionário. E não há dúvidas de que foi discurso revolucionário.

Em 55 minutos, não só varreu os oito anos de George W. Bush, mas também varreu boa parte de décadas anteriores, desde a II Guerra Mundial.

A nave norte-americana mudou de rota – não com o peso e a lentidão que se espera de um cargueiro, mas ágil como lancha a motor.

Isso implica muito mais que uma mudança política. Chega às raízes da consciência nacional norte-americana. O presidente falou a centenas de milhões de cidadãos norte-americanos, tanto quanto a um bilhão de muçulmanos.

A cultura norte-americana carrega o mito do Oeste Selvagem, com seus 'mocinhos' e seus 'bandidos', com justiça pela violência e duelos ao sol do meio-dia. Dado que a nação norte-americana é feita de imigrantes de todo o mundo, sua unidade parece sempre exigir um inimigo ameaçador que venha do mundo exterior – como os nazistas, os japoneses ou os comunistas. Depois do colapso do império soviético, o Islam assumiu o papel.

Cruel, fanático, sedento de sangue, aquele Islam; Islam como religião de morte e destruição; um Islam que quer o sangue de mulheres e crianças. Esse inimigo capturou a imaginação das massas e ofereceu material para a televisão e o cinema. Ofereceu temas para conferências e palestras de professores e letrados e inspiração renovada para autores mais populares. A Casa Branca foi ocupada por um néscio que declarou uma "Guerra ao Terror" em todo o planeta.

Agora, quando Obama destroi pela raiz esse mito, revoluciona a cultura norte-americana. Varre para o lixo o quadro do inimigo único, sem inventar outro inimigo que o substitua. Prega contra a própria atitude de adversário violento e trabalha para substituí-lo por uma cultura de parceria entre nações, civilizações e religiões.

Vejo Obama como o primeiro grande mensageiro do século 21. Filho de uma nova era, na qual a economia é global e toda a humanidade enfrenta risco de não sobreviver no planeta Terra. Uma era na qual a Internet conecta um rapaz na Nova Zelândia e uma moça na Namíbia, em tempo real; quando uma doença que surja numa vila mexicana espalha-se para todo o mundo em poucos dias.

Esse mundo exige uma lei mundial, uma ordem mundial, uma democracia mundial. Por isso o discurso foi realmente histórico: Obama traçou os contornos básicos de uma constituição mundial.

E enquanto Obama proclama o nascimento do século 21… o governo de Israel está voltando ao século 19.

O século 19 foi o século em que os nacionalismos mais estreitos, autocêntricos, agressivos, enraizaram-se em muitos países. Século que santificou a nação beligerante que oprime minorias e subjuga vizinhos. Século que fez nascer o moderno antissemitismo e a reação a ele: o moderno sionismo.

A visão de Obama não é antinacional. Ele fala com orgulho, da sua nação norte-americana. Mas o nacionalismo de Obama é de outro tipo: é nacionalismo inclusivo, multicultural e não-sexista; inclui todos os cidadãos de um país e respeita os demais países.

Esse é o nacionalismo do século 21, que inexoravelmente buscará estruturas supranacionais, regionais e mundiais.

Comparado a isso, como é miserável o mundo mental da direita israelense! Como é miserável o mundo violento, religioso-fanático dos colonizadores dos "assentamentos" – que são "colônias", não são "assentamentos" –, o ghetto chovinista de Netanyahu, Lieberman e Barak, o mundo racista-fascista fechado nele mesmo, de seus aliados Kahanistas!

É preciso entender a dimensão moral e espiritual do discurso de Obama, antes de considerar suas implicações políticas. Obama e Netanyahu estão em rota de colisão, sim, mas não só na esfera política. A colisão que está em processo é colisão entre dois mundos mentais, tão diferentes um do outro como o sol e a lua.

No mundo mental de Obama, não há lugar para a direita israelense, nem para seus equivalentes em outras partes do mundo. Nem para a terminologia da direita, nem para os "valores" da direita, nem, muito menos, para as ações da direita israelense.

Na esfera política, também, há uma ravina aberta a separar os governos de Israel e dos EUA.

Durante os últimos anos, sucessivos governos israelenses surfaram a onda da islamofobia que se espalhou pelo ocidente. O mundo islâmico foi posto como inimigo mortal, os EUA galopavam sombriamente rumo ao Choque de Civilizações; em cada muçulmano viu-se um terrorista potencial.

Os líderes da direita em Israel rejubilaram. Afinal, os palestinos são árabes; os árabes são muçulmanos; os muçulmanos são terroristas – e assim Israel garantia lugar de protagonista na guerra entre os Filhos da Luz contra os Filhos das Sombras.

Foi o Jardim do Éden dos demagogos racistas. Avigdor Lieberman pôde defender a expulsão dos árabes, de Israel; Ellie Yishai pôde propor leis para revogar a cidadania dos não-judeus. Membros obscuros do Parlamento chegaram às manchetes dos jornais, com leis que pareciam paridas em Nuremberg.

Esse Jardim do Éden acabou. As implicações disso apareçam logo, ou demorem mais para aparecer – têm direção óbvia. Se insistir no caminho em que está, Israel será convertida em colônia de leprosos.

O tom faz a música – o que se aplica também às palavras do presidente sobre Israel e Palestina. Falou longamente sobre o Holocausto – palavras sinceras e corajosas, cheias de empatia e compaixão, recebidas em silêncio pelos egípcios, mas com respeito. Destacou o direito de Israel à existência. E, sem pausa, falou sobre o sofrimento dos refugiados palestinos, a situação intolerável em que vivem os palestinos em Gaza, as aspirações dos palestinos, por um Estado deles.

Falou com respeito sobre o Hamás. Não mais uma "organização terrorista", mas parte do povo palestino. Exigiu que reconheçam Israel e parem a violência, mas também deixou claro que considerará bem-vindo um governo palestino de unidade nacional.

A mensagem política foi clara e inequívoca: a Solução dos Dois Estados tem de ser implantada. Obama pessoalmente se empenhará para que aconteça. A construção nas colônias tem de parar. Diferente dos antecessores, Obama não calou e pronunciou a palavra decisiva: "Palestina", nome de um território e de um Estado.

E não menos importante: a guerra do Iran foi excluída da agenda. O diálogo com Teeran, parte do novo mundo, não tem limite de tempo. De agora em diante, que ninguém, nem em sonho, espere algum "OK" dos EUA, para que Israel ataque o Iran.

COMO o governo de Israel respondeu? Primeiro, a reação foi de negação: "foi discurso sem importância". "Nada de novidade". Os comentaristas do establishment israelense selecionaram algumas poucas frases pró-Israel e ignoraram as demais. Afinal, "são só palavras. Ele fala. Nada acontecerá, de diferente."

Isso é nonsense. Palavras do presidente dos EUA jamais são "só palavras". São fatos políticos. Fazem mudar as percepções de centenas de milhões. O público muçulmano ouviu-as atentamente. O público norte-americano, também. É possível que a mensagem precise de algum tempo para reverberar.

Mas, depois desse discurso, o lobby pró-Israel jamais será o que foi antes do discurso. A era dos “foile shtik” (hídiche, "truques sujos") acabou. A desonestidade matreira de um Shimon Peres, o fingimento traiçoeiro de um Ehud Olmert, a conversa falsa de um Bibi Netanyahu – tudo isso é passado.

O povo de Israel, agora, tem de decidir: ou segue o governo de direita até a inevitável colisão com Washington – como os judeus fizeram há 1940 anos, quando seguiram os zelotes em guerra suicida contra Roma –, ou juntam-se à marcha de Obama rumo a um novo mundo.

* URI AVNERY, 6/6/2009, "The Tone and the Music", Gush Shalom [Grupo da Paz], Telavive, em http://zope.gush-shalom.org/home/en/channels/avnery/1244289868.

------

Espanha = Tortura, Repressão, Desrespeito, Abusos... [Update]

------
Propaganda
-------

Com a eleição (melhor dizendo, golpe) do Sociofascista do PSOE (PSE-EE) Patxi López (como mostrado aqui) a repressão aos nacionalistas cresceu de forma assustadora.

Primeiro, o Tribunal Superior de Justiça do País Basco (TJSPV) suspendeu alguns artigos do Decredo de Educação Infantil e Bacharelado que estabelecia o Euskera como principal língua veicular de ensino no País Basco.

A proposta foi aprovada na última legislatura, quando o PNV estava no poder (antes de ter patrocinado um golpe, junto ao PP e PSOE contra a Esquerda Abertzale e acabar sendo mais uma vítima, ao perder o cargo de Lehendakari), e a EA - recém-rachada - detinha a pasta da Educação.

Este fato é um claro ataque à nacionalidade Basca, à lingua Basca e à dingidade do povo. É impor o Espanhol frente à língua ancestral dos Bascos e desrespeitar a hhistória e a cultura. Não é de surpreender que tudo isto tenha sido arquitetado durante um governo Sociofascista no qual a Presidente do Parlamento, uma fascista do PP sequer sabe falar Euskera. Um golpe eleitoral seguido de um atentado contra a cidadania Basca.

Desde Eusko Blog:

Suspensión cautelar del euskera como lengua principal en la enseñanza vasca

El Tribunal Superior de Justicia del País Vasco (TSJPV) ha suspendido cautelarmente el contenido de los artículos de los decretos de Educación Infantil y Bachillerato que establecen el euskera como principal lengua vehicular en la enseñanza en Euskadi.

Ambos decretos fueron aprobados a finales de la pasada legislatura por el anterior Gobierno vasco, cuando el Departamento de Educación estaba en manos de EA. Las dos normas fueron recurridas por la Plataforma por la Libertad de Elección Lingüística.

Por su parte, en la sesión de investidura del pasado 5 de mayo, el lehendakari, Patxi López, se comprometió también a derogar "de inmediato" diversos artículos de los decretos educativos que establecen el euskera como lengua vehicular, al considerar que "no respetan la Ley de escuela pública".

A través de un auto, la sala de lo Contencioso-Administrativo del TSJPV ha estimado ahora parcialmente el recurso de este colectivo y ha accedido a la parte del mismo en la que se solicitaba suspender de forma cautelar, antes de pronunciarse sobre el fondo del recurso, los contenidos de los decretos que establecen el euskera como lengua preeminente en la enseñanza, según informó hoy la plataforma a Europa Press.

En el auto se recuerda que el núcleo central de la argumentación del recurso "se sostiene en la alegación de que el precepto vulnera el derecho de los padres y tutores de los menores, o, en su caso, del alumno, a la elección de las dos lenguas oficiales en que han de recibir la enseñanza sus hijos, con la única restricción de la obligatoriedad de la enseñanza de la lengua oficial que no haya sido elegida".

Asimismo, el TSJPV indica que los recurrentes argumentan que "una inmersión lingüística en el ciclo inicial atentaría al principio de respeto del libre desarrollo de la personalidad que lleva a la exigencia de la lengua materna", por lo que "de no suspenderse el precepto se estaría habilitando y legitimando a los poderes públicos para conculcar un derecho fundamental".

El auto constata que la Administración no se opone a la suspensión cautelar del contenido del articulo que establece que "el euskera será la principal lengua vehicular en el ámbito escolar". Por ese motivo, la sala estima que "procede acceder a la suspensión interesada, en éste aspecto, sin necesidad de mayor argumentación, ante la conformidad de la Administración".

"AVISO A NAVEGANTES"

La Plataforma por la Libertad de Elección Lingüística se felicitó por la decisión del TSJPV, sobre la que consideró que "es un aviso a navegantes para todos los colegios que, acogiéndose a decretos de dudosa legalidad, han cambiado sus modelos educativos, muchas veces en contra del criterio de los padres".

A juicio de este colectivo, con el auto del Tribunal Superior de Justicia del País Vasco a muchos centros que han eliminado el modelo A de enseñanza en castellano "se les desmonta el argumento legal, claramente contrario a la ley".

Segundo ponto, a violência e repressão absurdas contra as "Herriko Tabernas", contra as famílias dos presos políticos Bascos e contra os Direitos Humanos.

A Ertzaintza (Polícia Basca), sem qualquer respeito pela população, deu início a uma série de invasões à bares frequentados por Nacionalistas para retirar - à força - fotos de presos políticos Bascos e mensagens de apoio à eles, das paredes. Com ou sem resistência dos que etão no local, a polícia abusa da violência, da intimidação e das práticas de tortura.

Depois de a "justiça" condenar a Alcaldesa de Hernani, Marian Beitilarrangoitia a um ano de cadeia com uma acusação ridícula de "Enaltecimento ao Terrorismo" (como mostrado aqui), a polícia Basca resolveu se valer das mesmas acusações infundadas e absurdas e invadir os pontos de encontro nacionalistas e destruir seu interior, além de deixar um rastro de tortura e volência nos frequentadores.

A polícia, obviamente, busca disfarçar seus atos e afirma ter encontrado resistência violenta e que agentes ficaram feridos, o que foi prontamente desmentido pelos Nacionalistas, que mostram suas marcas, marcas da violência constante por parte dos fascistas contra a Esquerda Abertzale e a solidariedade com os presos políticos.

Desde Gara:

La Ertzaintza irrumpe en «herrikos» para retirar las fotografías de presos

Interior de Lakua se escuda en una providencia de la Audiencia Nacional española, pero sigue actuando «motu proprio» en su particular «caza» de las fotografías de los presos políticos vascos. Si el miércoles la Ertzaintza irrumpió en la «herriko taberna» de Alde Zaharra de Donostia, ayer hizo otro tanto en las de Galdakao, Ugao y Usansolo, cargando incluso contra algunos clientes. Sin embargo, la solidaridad en las calles quedó patente un viernes más.

Manex ALTUNA |

Si el miércoles la Policía autonómica se personó en la herriko taberna de Alde Zaharra de Donostia, Herria Taberna, amena- zando con querellarse contra sus trabajadores -una de las cuales fue identificada- por un delito de «enaltecimiento del terrorismo» en caso de que no retiren las fotografías de los presos políticos del barrio, ayer los policías bajo mando de Rodolfo Ares irrumpieron en al menos tres herrikos de Bizkaia, registrándolas, golpeando a quienes protestaron y retirando las fotografías de los presos políticos.

Una de esas localidades fue Galdakao, donde la Ertzaintza actuó por tercera vez en menos de una semana, tras las cargas en Ibilaldia y el despliegue policial para impedir la rueda de prensa del miércoles del movimiento pro-amnistía que, finalmente, ayer sí pudieron realizar, aunque también con el hostigamiento y las presiones de la Ertzaintza.

Imputaciones a los camareros

Tres dotaciones de la Policía autonómica se personaron al mediodía ante la herriko taberna de Galdakao. Entraron al interior del establecimiento y, tras registrarlo, se llevaron consigo las fotografías de los represaliados políticos.

Asimismo, arremetieron a golpes contra los que se encontraban en el interior del bar, causando al menos cinco heridos. El trabajador del establecimiento también fue identificado y advertido de que sería im- putado por «enaltecimiento del terrorismo».

Desde Galdakao, los ertzainas se dirigieron a Usansolo y Ugao. Según pudo saber GARA, irrumpieron en las dos herriko tabernas, apropiándose de las fotografías de los presos políticos vascos y realizando las mismas amenazas de imputación a sus respectivos trabajadores.

El movimiento pro-amnistía realizó un llamamiento a «defender» las fotografías.

Los contusionados de Ibilaldia interpondrán una denuncia

Media hora antes de que la Ertzaintza iniciara sus incursiones en distintas herriko tabernas de Hego Uribe, el movimiento pro-amnistía compareció en Galdakao para censurar la intervención policial con motivo de Ibilaldia. Pero por segunda vez, esta rueda de prensa también fue obstaculizada con presiones de la Ertzaintza y del Ayuntamiento para poder realizarla en el Kultur Etxea, tal y como habían solicitado.

En la comparecencia también participaron algunas de las personas que resultaron lesionadas tras la carga. Presentaron partes médicos y fotografías de brazos rotos, puntos de sutura y golpes recibidos y censuraron que esa es la imagen que «revela» lo que entiende por «espacios de impunidad» el nuevo Gobierno de Lakua.

Los heridos por la carga de la Ertzaintza en Ibilaldia también desmintieron la versión oficial. Señalaron que con el objetivo de «silenciar» lo ocurrido, la Ertzaintza afirmó que dos agentes resultaron heridos. Al respecto, denunciaron que más de una veintena de personas han sufrido lesiones de distinta consideración por la carga policial y que interpondrán una denuncia en sede judicial para exigir responsabilidades. M. A.

Aprueban mociones en apoyo a los presos en Arrasate y Oñati

Mientras que Madrid y el Gobierno de Lakua intensifican su actividad represiva para criminalizar la solidaridad hacia los prisioneros políticos vascos, las mociones para exigir el respeto a sus derechos siguen presentándose y aprobándose en distintos puntos del país. Así, el jueves, en Arrasate y Oñati se aprobaron sendas mociones, en las que se hace hincapié en la exigencia de liberar a los presos políticos gravemente enfermos, a los que siguen encarcelados pese a haber cumplido la condena impuesta y la exigiencia de poner fin a la dispersión.

En Oñati, donde 766 firmas de convecinos respaldaron la moción, el texto fue aprobado con los votos favorables de Aralar, EB y Zutik. Mientras, en Arrasate, el texto fue aprobado con los votos a fabor de la izquierda abertzale, EA, Aralar, Zutik y Alternatiba, y la abstención del PNV.

Asimismo, y en defensa de los derechos de los presos vascos, ayer 170 personas se movilizaron en Zarautz, 150 en Ondarroa, 39 en Lizarra, 30 en Ugao, 20 en Mundaka, 100 en Galdakao, 60 en Oñati, 56 en Lizartza, 65 en Lazkao, 54 en Tafalla, 50 en Deba, 60 en Algorta, 410 en Gasteiz, 34 en Barañain, 37 en Lezo, 23 en Larraga, 21 en Legorreta, 290 en Iruñea y 15 en Bera. GARA

----------------------------------

Update.

Mais sobre a perseguição ao idioma Basco, desde Nationalia.info:

L'èuscar perd la condició de llengua vehicular a l'ensenyament

05/06/2009

El Tribunal Superior de Justícia del País Basc suspèn cautelarment els decrets que feien del basc la llengua principal de comunicació a l'educació primària i al batxillerat · El tribunal ha admès a tràmit els recursos presentans per la Plataforma por la Libertad de Elección Lingüística.

Comença el retrocés de la llengua basca a Euskadi. El Tribunal Superior de Justícia del País Basc (STJPV) ha suspès cautelarment dos decrets aprovats pel Govern anterior que garantien a l'èuscar la condició de llengua vehicular a l'educació primària i al batxillerat. Només presentar-se aquests decrets, una associació de pares anomenada Plataforma por la Libertad de Elección Lingüística, els va recórrer als tribunals en considerar que se suprimia el dret d'elegir la llengua castellana.

El tribunal ha acceptat els recursos a tràmit, i per això ha procedit a suspendre els decrets de manera cautelar. Segons informa diariovasco.com , el nou lehendakari socialista, Patxi López, ja va dir durant la seva sessió d'investidura que es comprometia a derogar "immediatament" els articles dels decrets que estableixen l'èuscar com a llengua vehicular. Segons el diari, els decrets han pogut ser suspesos sense més dificultats perquè "l'Administració no s'hi oposa".

Davant d'aquesta notícia, l'organització interessada s'ha mostrat satisfeta i desafiant: "els centres d'ensenyament no es podran emparar en l'existència d'uns decrets per fer canvis en els models d'ensenyament de dubtosa legalitat", segons publica El Correo. Segons aquest mateix mitjà, la secció del Partit Popular al país no ha trigat a felicitar-se per una decisió que, diuen, "confirma la il·legalitat de les polítiques d'imposició de l'èuscar desenvolupades per l'anterior departament d'educació".

Més informació:



------